Od jakiegoś czasu korzystam namiętnie (choć bez wzajemności) z komunikacji publicznej. Klika tygodni upłynęło na wzajemnym docieraniu się. I o ile ja już jestem dotarty (a nawet miejscami poocierany) to pojazdom nie wyszła ta znajomość na dobre, bo są coraz bardziej przetarte. Latem to plus – większa ilość nawiewów podnosi komfort podróży, ale teraz, kiedy coraz zimniej … Lekko nam ze sobą nie będzie. Za to rzężenia silnika i jęki nadwozia przy pokonywaniu każdej nierówności nie pozwalają przespać przystanków czym pomagają w obserwacjach…

Pora już ta, że jasno wokół robi się dopiero po pierwszej kawie. Jeszcze z miesiąc temu przejeżdżając przez kilka miast i przedmieść miałem wrażenie, że jadę przez cmentarz cywilizacji. Betonowe kostki bez oznak życia. Ależ ze mnie gapa. Teraz już wiem, ze ta cywilizacja żyje i rządzi się jakimiś prawami. Jedno z nich mówi o tym, kto rano wstaje. Wygląda na to, że mieszkańcy „lepszych” kamienic i bloków w tych „lepszych” dzielnicach mają jakiś cel by wcześniej wstać. Jasne, oświetlone od wewnątrz okna sugerują istnienie życia świadomego. Podobno to normalne, że rano trzeba się zwlec by dotrzeć do pracy. Ale nie wszędzie. W oknach mieszkań w zaniedbanych zaułkach oraz na głębokich rubieżach miast i przedmieść ciemno jak… Wiadomo gdzie i u kogo… Czy nikt im, tym, co to mieszkają wiadomo gdzie i wiadomo u kogo nikt nie powiedział, że można pracować, zarabiać i dzięki temu trochę lepiej i ładniej żyć? Tylko, kurna trzeba rano wstać … Może się jaką robotę znajdzie.

Staropolskie przysłowie twierdzi, że kto rano wstaje temu Ktoś coś daje. Ale nie jest to opieka społeczna. Bo ta sugeruje nieoświeconym, że komu rano staje to z czasem (co 9 miesięcy) powiększy margines biedy i ciemnych porannych okien. Za to potem będzie miał kto pytać: Jak żyć?! W takiej ciemnocie…